Dit jaar kregen wij de mogelijkheid op een bijzondere vakantie. Daniël en ik kregen de mogelijkheid aangeboden om naar "CELEBRATE" te gaan. Ik wist niet precies wat ik ervan moest verwachten, maar als jongere ( langggggg geleden hahahaha) ging ik vaak naar jongerenweekenden van de charismatische gemeenschap "Emmanuel". Ik voelde me daar zo fantastisch, zo welkom, zo één met de anderen en ik heb daar echt God leren kennen. Dat gevoel en die ervaring wilde ik mijn kind ook graag laten ervaren. Maar ja, tijden veranderen en ik durfde niet te hopen dat Celebrate zou tippen aan de ervaring die ik destijds had gehad. En op mijn weg van "jongere" naar "nu" is er veel gebeurt wat mij als persoon behoorlijk veranderd heeft in vele opzichten, ook in mijn geloof. Ik was dus een beetje bang dat ik van een-koude-kermis-thuis-zou-komen als ik er teveel van zou verwachtte. Met een beetje dubbel gevoel vertrokken wij vrijdag 22 juli richting Stadskanaal. Mijn ouders hadden besloten ons weg te brengen en van de mogelijkheid gebruik te maken om tot maandagmiddag ook bij Celebrate te blijven. Wij kregen een leuk klein appartementje op de eerste verdieping en mijn ouders zaten schuin onder ons op de begaande grond, lekker dichtbij , maar toch beide ons eigen plekje. Vrijdag wat boodschapjes in huis gehaald en zaterdag de omgeving wat verkend. Zaterdagavond was het dan zover; de opening van Celebrate ! Ik weet niet precies hoe ik het moet omschrijven, maar het voelde allemaal zo vertrouwd....de liedjes, de uitstraling.. We zwaaiden de jongeren en tieners uit, die gingen de hele week apart van de ouders hun eigen Celebratefesitval vieren, maar wel op hetzelfde terrein. Voor de kinderen waren er allemaal aparte programma's en ook die gingen zaterdagavond van start met kennismaking. Voor de volwassenen waren er iedere morgen en avond inleidingen door diverse sprekers. Het een sprak mij persoonlijk meer aan dan het ander ( maar dat heeft iedereen volgens mij wel). Ook was er iedere morgen een Eucharistieviering en iedere avond lofprijzing. In de middag werden er allerlei workshops waar je je voor in kon schrijven.  Dit waren workshops die je samen met je kind kon doen of alleen. Zo hebben Daniël en ik samen meegedaan aan de workshop "pijl en boog maken" en "speksteen bewerken". Daniël deed nog mee aan de workshop "voetballen" en "vlotten bouwen" terwijl ik nog deelnam aan de workshop "Help, mijn kind pubert". Heerlijke workshops allemaal waar we beiden veel van genoten hebben ! En weet je wat zo prettig was...je was tot NIETS verplicht ! Had je een keer geen zin om iets te doen, dan kon je bij-wijze-van-spreken gewoon lekker de hele dag op je bed blijven liggen of in je appartement doorbrengen of erop uit gaan. Niemand die je daarop aansprak, je mocht doen wat je zelf wilde. Ik had het niet verwacht, maar ik heb echt gewoon iedere dag met van alles meegedaan en ik had niet de behoefte in mijn appartement te blijven zitten, integendeel !, op dinsdag was er geen programma maar was er een "vrije" dag en toen heb ik het programma zelfs gemist ! Daniël ging iedere morgen en iedere avond naar zijn eigen programma waar hij het super naar zijn zin had. Hij genoot er zichtbaar van. Ik merkte dat vooral het avondprogramma veel met hem deed. Hij vond het lofprijzen geweldig en kwam iedere avond met een vrolijk en blij gevoel van het programma terug. Ik ging iedere avond naar de lofprijzing voor volwassenen. Op een avond voelde in me erg emotioneel tijdens de lofprijzing en inleiding. Ik wist me er eigenlijk niet zo'n raad mee. Om 21.15 uur moesten we de kinderen van het kinderprogramma ophalen en toen ik terug was in ons appartement voelde in met niet veel beter. Ik voelde me zo alleen en dat terwijl en zoveel mensen om mij heen waren waar ik gerust bij had kunnen aankloppen, maar die drempel was toch echt te hoog. De volgende dag heb ik eigenlijk de hele dag tegen "die drempel" aangekeken en durfde hem niet over te gaan. Pas die avond lukte het me de stap over die drempel te zetten. Ik heb een heel klein beetje over mijzelf vertelt, en ik werd met open armen ontvangen, echt het gevoel van "een half woord is genoeg". Zoals iedere avond kon je voor je laten bidden. Er stonden allemaal groepjes van 2 personen waar je naartoe kon gaan en die mensen gingen in gebed met jou en voor jou. Wat er toen gezegd is heeft mij echt geraakt ! Opeens vielen er wat puzzelstukjes op zijn plaats. Het was niet zo dat ik nu weer helemaal "om" was, maar ik voelde wel dat ik een stuk dichter bij de Heer was gekomen. Het voelde vertrouwd, iets wat ik gekend had maar kwijt was geraakt kwam weer in "zicht". Ik had zo graag nog dieper met iemand op mijn persoonlijke situatie ingegaan, maar die drempel was echt te hoog en heb ik uiteindelijk ook niet durven nemen. Ik denk wel dat ik een heel eind op de goede weg ben en een positieve "push" heb gekregen. Nu ik weer thuis is het de kunst dit vast te houden en langzaam maar zeker verder op mijn weg naar God te gaan. Ik weet nu wat ik daarvoor moet doen. Ik moet het verleden loslaten om de toekomst een kans te kunnen geven. Ik moet niet teveel achterom kijken, niet teveel vast houden aan mensen, gebeurtenissen en dingen die mij pijn doen en mij belemmeren verder te gaan. Het moeilijkste vind ik nog wel om bepaalde mensen "los" te laten. Maar ik weet dat het nodig is omdat ik zoveel energie stop in het bewijzen naar die mensen toe dat ik ook "aardig" ben en het "waard"" ben. Ik heb de afgelopen week mogen ervaren dat ik dat niet hoef te bewijzen en dat ik mag zijn wie ik ben. Dit is precies het gevoel dat ik als jongere ook kreeg tijdens die jongerenweekenden. Celebrate heeft echt al mijn verwachtingen overtroffen ! Wij zijn "onze sponsor" zeer dankbaar dat we hieraan deel hebben kunnen nemen, want zelf heb ik daar als "bijstandsmoeder" ( heb zo'n hekel aan dit woord) de financiële middelen niet voor. Ik ben erg dankbaar dat mijn zoon deze ervaring heeft mogen hebben en Daniël en ik hopen dat we volgend jaar weer deel kunnen en mogen nemen aan Celebrate. Veel liefs van mij XXX Sandra ( ps....foto's volgen nog)

Moederdag....eigenlijk een dag zoals zoveel dagen zijn. Maar vandaag mogen we best even stil staan bij onze moeders en bij het moeder-zijn. Het is niet zo vanzelf sprekend om een moeder te hebben en een moeder te zijn. Zovele onder ons hebben al afscheid moeten nemen van hun moeder, of hebben nooit die moeder gehad die ze nodig hadden. En zovele onder ons die het moederschap niet mochten leren kennen. Kinderen krijgen is niet vanzelfsprekend. En helaas zijn er ook moeders onder ons die afscheid hebben moeten nemen van hun kinderen. Daar mogen wij als moeders best eens even bij stil staan en dubbel genieten van het moederschap. Ik wens iedereen een fijne moederdag, maar vergeet ook niet hen die hun moeder missen en hen die het moeder-zijn (om welke reden dan ook) missen..

 

 XXX Sandra

 

Enkele weken geleden was mijn achterbuuf Bianca jarig.'
Omdat wij van die gezellige buren zijn, mochten Daniël en ik ook op haar verjaardag komen.
Op een gegeven moment is Daniël weer naar huis gegaan omdat hij wilde knutselen in de tuin.
Vanaf het balkon van Bianca kon ik zo mijn achtertuin in kijken en zag Daniël druk in de weer met een stuk hout, hamer, spijkers en ander materiaal.
Hij was een mooi naambord voor Bianca aan het maken (die had namelijk nog steeds een kerstding aan haar voordeur hangen)
Zie hier het resulaat.
Creatieve zoon heb ik he !

 

XXX Sandra

Daniël vroeg vanmiddag of hij, als hij zijn huiswerk gedaan had, om 18.00 tv mocht kijken.

Braaf maakte hij zijn huiswerk en om 18.00 uur zat hij klaar voor de tv.

Ik was wel erg benieuwd waarnaar mijn kind zo graag wilde kijken.

De tv ging op Nickolodeon waar  "Kids' Choice Awards 2011 " begon.

Daniël had de volumeknop snel gevonden en zette de tv een beetje harder want dit was echt iets wat hij niet mocht missen.

Wat een klere-herrie zeg !!!

Dat drukke Amerikaanse gedoe, geschreeuw, gegil, harde muziek....nee niet mijn ding.

Zal het aan de leeftijd liggen ?  Zal ik dan echt oud aan het worden zijn ???

  XXX Sandra

Gisteravond was de 6de ouderbijeenkomst voor de ouders van de kinderen die de cursus "anders boos" volgen bij GGZ kinderen en jeugd .

Weer leerzame dingen gehoord. En wat het belangrijkste misschien nog wel is, is dat ik het als moeder eigenlijk FANTASTISCH doe allemaal.

Veel dingen doe ik gewoon al ( in hoe ik dingen aanpak).

Veel pluimen in mijn kont gekregen gisteravond ( en daar ga ik denk maar eens effe lekker mee pronken !!)

XXX Sandra

Het was vandaag weer tijd voor mijn "shotjes".
Een vitamine D injectie en een vitamine B12 injectie.
Deze laat ik om de 3-6 maanden in mijn bil spuiten door de doktersassistente van de huisarts.
Vanmiddag stond ik met mijn 2 ampulletjes aan de balie bij de doktersassistente met de vraag of ze die bij mij in wilde spuiten.
Ik had heel braaf thuis gewacht tot het moment dat er inloop spreekuur was....dacht ik...want het bleek van half 3 tot half 4 te zijn....en ik stond daar dus om 15.45 uur.

Maar als ik even geduld had dan zou ze de injecties zetten zodra ze klaar was met het klusje waarmee ze bezig was.

Ik nam plaats in de wachtkamer waar Daniël al was gaan zitten ( hij wilde mee om meteen even te vragen wat hij met zijn gekneusde vinger moest doen).

Aan de wand hing een groot rek van de NHG met patiëntenfoldertjes. Daniël zat de foldertjes aandachtig te bestuderen en na een poosje vroeg hij "wat is cholesterol"?.

Ik vertelde hem dat dit een vetachtige stof in je bloed is. Daarna vroeg hij "wat is diabetisch"? Ik antwoorde dat dit suikerziekte is. Later vroeg hij :"wat is menstuatie-pijn"? "Wat is schaamluis"? , "wat zijn voorbehoedsmiddelen"?. "wat is vaginale infectie"?

Deze vragen kon ik minder snel beantwoorden , mede omdat er enkele kleine kinderen in de wachtkamer zaten en rondliepen.

De volwassenen in de wachtkamer moesten erom lachen en van hun gezicht was af te lezen dat ze benieuwd waren wat ik op deze vragen ging antwoorden.

Mijn zoon is inmiddels helemaal op de hoogte wat dit alles betekend.

Heeeeel leerzaam die folders in de wachtkamer.

Allereerst hartelijk dank voor jullie gestuurde positieve energie !

 

Ik zat keurig op tijd in de wachtkamer van de tandartspraktijk.

Om 13.15 uur had ik de afspraak.

Er zaten al 2 personen die ook om 13.15 uur een afspraak hadden bij een andere tandarts.

Toen het bijna 13.30 uur was kwamen er weer een aantal mensen bij en de wachtkamer begon langzaam vol te raken.

Het was blijkbaar erg druk want de eerste van de mensen die om 13.15 uur een afspraak had, ging pas om 13.45 uur naar binnen.  Ik begon hoe meer hoe zenuwachtiger te worden en merkte dat ik eigenlijk helemaal geen last meer had van mijn kies ( hahahaha).

Eindelijk ging de deur van "mijn" tandarts open en hoorde ik "Mevrouw de Kruijf" . 

Terwijl ik met knikkende knieën en klammende handen naar binnen liep deed ik even snel een schietgebedje.

De tandarts begroette mij vriendelijk ( dat was dus al positief !).

Ik ging op het randje van de tandartsstoel zitten en ik zei tegen de tandarts waarom ik nu alweer terug was.

Ik zei hem dat ik vorige week met een zeer onprettig gevoel de tandartspraktijk had verlaten en vertelde ook waardoor dat kwam.

Hij luisterde aandachtig en gaf mij het gevoel alle tijd te hebben ondanks hij enorm uitliep.

Hij vertelde dat hij inderdaad nogal direct is en dat hij liever meteen zegt waar het op staat, maar dat dit wat ik vertelde wel een leerpunt is voor hem en hij was blij dat ik dit zo eerlijk met hem besprak.

Zoals gezegt nam hij alle tijd en keek ook goed naar de kies waar de vulling uit was en nu pijnklachten gaf.

Hij vertelde me dat hij die meteen ging behandelen....ik had dit niet verwacht omdat hij al zo uitgelopen was, maar hij heeft er alle tijd voor genomen.

De zenuw bleek bijna aangetast te zijn en het was op het randje om een wortelkanaalbehandeling te moeten ondergaan.

Gelukkig hoefde dit niet en heeft hij de kies gewoon kunnen schoonmaken en vullen.

Het is nu afwachten of dit voldoende was , als de pijnklachten niet weg gaan of terugkomen dat moet er alsnog een wortelkanaalbehandeling plaatsvinden.

Maar de tandarts had goede hoop dat dit zo voldoende was.

Tijdens de behandeling vertelde hij bij elke handeling die hij deed wat hij precies ging doen en dat vond ik zeer prettig.

Met een verdoofde mond (lees: hangende lip en half verdoofde neus) maar met een tevreden gevoel verliet ik om 14.30 uur de tandartspraktijk weer.

Ik ben blij dat ik de moed had de confrontatie met de tandarts aan te gaan en hem eerlijk te vertellen hoe ik de kennismaking met hem had ervaren.

Na vanmiddag ben ik zeer opgelucht en hoop dat ik het vertrouwen in deze tandarts heb gevonden. 

 

XXX Sandra

Naar de tandarts gaan is niet mijn favoriete bezigheid.

Maar vandaag ben ik erg blij dat ik naar de tandarts mag.

Vorige week bracht ik ook al een bezoek aan de tandarts voor een halfjaarlijkse controle.

Toen vertelde ik dat ik tijdens de operatie van enkele weken geleden een vulling uit een kies ben kwijtgeraakt en dat ik nu last had van die kies.

De tandarts concludeerde dat er nog meer gedaan moest worden en dat ik 2 keer terug moest komen zodat hij alles kon herstellen.

Bij de balie bleek dat de vervolgafspraken niet op kort termijn konden omdat de tandarts op vakantie ging. Ik zou nog 8 weken moeten wachten eer er plek was.

Afgelopen vrijdag had ik zo'n pijn aan de kies dat ik de tandartspraktijk weer terugbelde dat ik echt geen 8 weken meer ging wachten.

Uiteindeliijk heb ik een korte afspraak kunnen krijgen vanmiddag om 13.15 uur.  De tandarts zal dan kijken of het echt noodzakelijk is die kies te vullen. En of hij dat dan ook gaat doen is nog de vraag omdat hij maar weinig tijd heeft zo kort voor zijn vakantie.  Dan moet ik misschien dus op een later tijdstip bij een andere tandarts mijn kies laten vullen.  Dat ik totaal niet tevreden ben over mijn tandarts heb ik in een vorige blog al verteld....en ik ga het hem vanmiddag zelf ook vertellen ( hoop dat ik de moed ervoor kan vinden).  En anders is de overstap naar een andere tandarts zo gemaakt.

Sturen jullie mij even heel veel positieve energie toe ??? Ik zal beloven deze verantwoord te gebruiken ! 

 

 

 XXX Sandra

 

 

DAAROM IS DE JEUGD ZO VERPEST?!!

 

Sneeuwwitje slaapt met 7 gasten,

Tarzan loopt half naakt,

Assepoester komt pas om middernacht thuis,

Pinokkio liegt altijd,

Aladin is de koning der dieven,

Batman rijdt 320 km/h,

Doornroosje ligt hele dagen in d'r nest,

Roodkapje luistert niet naar haar moeder

en Hans en Grietje vreten van andermans huizen!!

 

XXX Sandra

 

Jippie !!    Het is Lente !!!    XXX Sandra

mam moet eten koken,...
mam moet koffie zetten,...
mam moet de was doen,...
mam moet boodschappen doen,...
mam moet de bedden verschonen...
mam moet de rommel opruimen,...
mam moet ramen lappen...
mam moet strijken...
mam moet helpen met het huiswerk,...
mam moet zorgen dat het huis schoon is,...
mam moet helpen in de tuin,...
mam moet zorgen dat alle rekeningen op tijd betaald worden,...
mam moet als het nodig is dokter zijn, ...
En als mam een man heeft met twee linkerhanden of een ontzettend
Luie, moet ze ook nog electricien, timmerman, fietsenmaker,
Schoenmaker etc, etc, etc zijn,Maar mam moet vooral niet Zeuren !!!!!!!!!

 

Wat zijn wij moeders eigenlijk OERMENSEN hé !!!

XXX Sandra

 

Maar als ik nu naar buiten kijk en op mijn bank in het zonnetje zit, dan heb

ik al een beetje het gevoel dat het lente is.

 

XXX Sandra

 

 

 

 

fijn weekend !!!

XXX Sandra

Vandaag gaat het gebeuren !

Het is vandaag precies 2 weken na de operatie.

Ben na de ziekenhuisopname nu ruim een week bij mijn ouders in huis.

Maar vanavond gaat het echt gebeuren !!!!

Vanavond ga ik proberen weer thuis te slapen.

Eens kijken of het me lukt om me rustig te houden en kijken of ik energie genoeg heb om voor mijzelf te zorgen en alles wat daarbij komt kijken.

Ik denk dat ik al heel wat ben, maar merk ook wel dat het soms vies tegenvalt.

Daniël gaat vanavond naar het logeerhuis tot en met zondag, dus ik ben effe helemaal alleen thuis om te wennen en te proberen.

Gaat vast goedkomen !, Ben ik echt van overtuigd !!!

Lekker vanavond in mijn eigen bedje........ben benieuwd hoe het gaat.

 

Fijn weekend allemaal
XXX Sandra

GEK !! werd ik ervan.

Zondag kreeg ik over mijn hele lichaam uitslag dat enorm jeukte.

Maandag werd het nog erger en ben toen maar effe langs de huisarts gegaan....blijkt het een allergie voor Lelie's te zijn.

Gelukkig hielpen de anti-allergiepilletjes snel.

Dinsdag zat ik lekker met mijn bezoek te kletsen, word ik opeens giga-draaierig...net alsof je uit een draaimolen stapt waar je lang in gezeten hebt...de draaierigheid verdween niet en werd steeds erger.

Op een gegeven moment kon ik alleen nog maar overgeven.

Dus de huisarts weer gebeld en die kwam meteen...blijk ik een virale infectie aan het evenwichtsorgaan te hebben.

En daar hebben ze niets voor, dus gewoon stil blijven liggen met het hoofd en het zou binnen 1-2 dagen weer vanzelf verdwijnen.

Gelukkig ging het gisterenavond al een stuk beter en nu lijk ik er eigenlijk weinig tot geen last meer van te hebben. T

jongejonge....wat een gedoe.

Maar met de buikwond van 25 centimeter gaat het perfect !!!

Helaas nog niet in staat om naar mijn eigen huisje te gaan, dus nog even een paar dagen bij paps en mams.

Fijne dag allemaal !!!

XXX Sandra

 

Hallo Lieve Allemaal.

Ik ben er weer.

Na precies een week in het ziekenhuis te hebben gelegen mocht ik gisterenavond met ontslag. Afgelopen vrijdag ben ik geopereerd.

De dunne darm was in zichzelf geschoven.

Ze hebben nu zo'n 50 cm slechte darm verwijderd.

Ik moet jullie eerlijk zeggen dat ik ontzettend bang ben geweest en ik ben ook erg bang voor de toekomst.

Niemand kan mij vertellen of dit nog eens kan gebeuren....omdat dit volgens de artsen (voor zover ze op heden na hebben kunnen gaan) nog nooit eerder gezien is.

Voel me zeer gezegend dat ik de "gelukkige" mocht zijn dit te krijgen.

Er is veel gebeurt in deze afgelopen week.

Zodra ik meer energie heb zal ik er een blog over schrijven.

Nu eerst voorlopig niets anders doen dan herstellen van deze zware operatie en mijn lichaam alle tijd en kans geven om in/op goede conditie te komen.

Dank jullie wel voor jullie lieve berichtjes en kaartjes !!!!

Dit doet een mens goed !!!!!

XXX Sandra

 

Het is alweer een week geleden dat ik op de operatietafel lag.

En als ik nu naar mijzelf kijk, dan mag ik toch wel zeggen dat het goed met mij gaat.

Lichamelijk gaat het iedere dag een sprong vooruit, maar ben voorzichtig en doe rustig aan omdat ik weet dat de stap achteruit ook zo gemaakt is.

Geestelijk is het wat moeilijker allemaal, maar hierover zal ik een andere keer nog wel eens wat meer schrijven.

Voor het eerst sinds 10 jaar heb ik afgelopen week momenten gehad dat ik daadwerkelijk ECHT spijt had van mijn maagverkleining......( de prijs die ik ervoor moet betalen vind ik erg hoog worden)........

 

Ben erg dankbaar en blij dat ik bij mijn ouders terecht kan en dat mijn zoon zo goed en liefdevol opgevangen door hen.

Maar ik hoop toch wel spoedig weer volledig naar mijn eigen huisje te gaan, Oost West Thuis Best , hoe goed je het ergens anders ook hebt.

 

XXX  Sandra

 

 

Boos ??? Ja ik ben behoorlijk boos !!

Loop al lange tijd met behoorlijke pijnaanvallen in mijn buik.

De chirurg vermoed een soort van darmhernia...normaal bekijken ze dat direct met een kijkoperatie, maar dat is bij mij te riskant vanwege de vele buikoperaties die ik al heb gehad.

Volgens de arts was er eigenlijk maar 1 onderzoek die misschien wat duidelijkheid kon geven...een MRI-scan. Deze wachttijd is echter erg lang, 2-3 weken volgens de arts. Als dit te lang zou duren en de pijn te erg werd zou hij me opnemen. Ik dus weer naar huis, maar toen ik de datum thuisgestuurd kreeg van de MRI zonk de moed mij in mijn schoenen, de wachttijd bleek 6-7- weken te zijn. Ik belde het ziekenhuis om te vragen of hij echt niet vervroegd kon worden...nee, dat kon helaas niet. Vorige week bij de psycholoog zo'n beetje ingestort en die heeft nog contact opgenomen met de huisarts. De huisarts zou de chirurg weer bellen, maar nee de MRI-scan kon niet eerder plaatsvinden. Nog geen uur later belt het ziekenhuis mij zelf met de mededeling dat de hele MRI geschrapt is en dat ik daarvoor in de plaats een CT-scan krijg omdat dit een week eerder kan dan de MRI-scan.  Terwijl de chirurg mij eerst verteld had dat op een CT-scan te weinig te zien zou zijn ???? Volg jij hem nog ??? Ik niet in ieder geval !

Inmiddels is mijn energiepeil behoorlijk laag geworden. Weet me soms geen raad met de pijn.

Ook de sociale dingen staan op een laag pitje. Ik trek het gewoon niet meer.  Dus na lang nadenken en overleg met mijn moeder en vriendin heb ik besloten mij te laten opnemen.  Dit is toch een behoorlijk moeilijke beslissing die je niet zomaar even neemt.  Het ziekenhuis staat hier 100 kilometer vandaan, dus veel bezoek zou ik niet krijgen, Daniël zou tijdelijk naar mijn ouders gaan...het is niet allemaal iets wat je zomaar even doet.  Maar de pijn overwon en ik belde gisteren ( jaja op mijn verjaardag) de huisarts met het verzoek dat ik me wilde laten opnemen. De huisarts ging bellen met het ziekenhuis en zou me later terugbellen.  Ja, hij belde inderdaad terug.....De chirurg ziet geen kans, vind het niet nodig, ziet geen urgentie in deze zaak dat ik opgenomen moet worden.  Het is immers nog MAAR 1 week tot de CTscan.  Die week kan ik best thuis opvangen met pijnmedicatie.  Nou daar sta je dan met je mond vol tanden en vol ongeloof......Weer snap ik het niet, weer word mijn vertrouwen in mijn huisarts en de chirurg aangetast.  Stel ik me dan aan ?, moet ik mijn tanden nog wat harder op elkaar zetten? Zeur ik teveel? .... ik weet het niet meer. Je gaat zo enorm twijfelen aan jezelf.  Straks om 09.10 uur moet ik op het spreekuur van de huisarts komen omdat hij mijn buik nogmaals wilt voelen.....tja ik kan je ook wel vertellen dat hij niets bijzonders gaat voelen, dat heeft hij nu inmiddels al zo'n 6 keer gedaan namelijk....wat moet ik nou bij die man straks ??? Ik weet het echt niet hoor.  Maar goed, ik zal ook naar de positieve kanten kijken, ik kan lekker in mijn eigen bedje blijven slapen, ik heb mijn zoon lekker om mij heen en heb mijn eigen vertrouwde spulletjes in mijn eigen vertrouwde omgeving.....

 

XXX Sandra

XXX Sandra

 

 

 

 

 

Vanmorgen was er voor een aantal leidsters van de TussenSchoolseOpvang de laatste curcusbijeenkomst.  Ik heb deze curcus al eens gedaan, dus ik was er niet bij.  En ik geloof dat ik dat niet geheel erg vond nu ik weet wat het thema van vandaag was.  Het thema was Pesten en Gepest worden.  Aan het eind van de ochtend vroeg ik aan Frederique hoe de cursus gegaan was.  Ik begreep dat het best heftig was geweest. Het is voor sommige een heel beladen onderwerp. Bijna iedereen heeft wel te maken (gehad) met pesten of gepest worden.  Je staat er niet bij stil wat het allemaal terweeg brengt.  Het kan een heel leven beinvloeden.  Gepest worden kan diepe , zeer diepe wonden nalaten.  De wonden zullen genezen, maar de littekens blijven zichtbaar en voelbaar.  Zo ook bij mij. 

Anderhalf jaar geleden kreeg Daniël een psychologisch onderzoek op mijn verzoek.

Al jaren had ik het gevoel dat Daniël net even anders was dan andere kinderen. Na dit onderzoek kreeg ik een diagnose te horen, maar die diagnose klonk niet als mijn Daniël.  Na lang heen en weer gepraat is er uiteindelijk een soort van second opinion gedaan.  Het is nu bijna 2 weken geleden dat ik die uitslag te horen heb gekregen.  De diagnose die nu gesteld is klinkt meer als "Daniël".  Alle voorbeelden die ze gaf kwamen mij zeer bekent voor. Het puzzeltje word langzaam maar zeker compleet.  Daniël zal altijd een puzzeltje blijven. Maar ik leer mijn puzzeltje steeds beter kennen en soms lukt het me om de puzzelstukjes even op zijn plaats te krijgen. Deze puzzel is echter nooit af, je blijft er mee bezig .  Het puzzelen blijft.   Daniël heeft PDD-NOS.

XXX Sandra

 

 

En dat ben ik precies van plan te doen....

blijven wie ik ben !

XXX Sandra

Zoals jullie allemaal weten heb ik OOIT 182.2 kilo gewogen.

Na bijna alle dieëten te hebben gevolgd kwam ik erachter dat ik na het stoppen van dat dieët weer langzaam aankwam om uiteindelijk weer meer te wegen dan het moment dat ik begon met het dieët.

Na lang nadenken en onderzoeken heb ik besloten een maagverkleining te ondergaan.    Bij lees meer kun je je eigen BMI berekenen.

 

 

Wat is het toch héérlijk weer ....om binnen op de bank een goed boek te lezen onder het genot van een glas thee.

Maar ja, helaas moet ook ik er af en toe uit vandaag om boodschappen te doen en Daniël naar school te brengen en op te halen.

Mijn moeder is ziek, dus heb ik daarnet de hond ook nog even uitgelaten.

Onderweg kwam ik allemaal mensen tegen die ook hun viervoeter aan het uitlaten waren.

Ik ben er geen één tegengekomen die niet mopperde op dit weer.

"lekker weertje he" "hier word je niet vrolijke van" en "wat een hondeweer" hoorde ik tegen me gezegt worden.

Terwijl ik door de nattigheid liep om de hond zijn behoefte te laten doen, dacht ik aan bijna 3 jaar geleden....